Η διαδρομή μου στις επιτυχίες του Woody Allen συνεχίζεται! Το Manhattan το είχα δει πριν μήνες, όμως πρόσφατα το ξαναείδα με την άνεσή μου και αποφάσισα να σας γράψω δυό λόγια.
Καταρχάς, απίστευτη φωτογραφία, απίστευτες εικόνες. Η Νέα Υόρκη περιέργως ποτέ δεν με συνάρπαζε, αλλά μετά απ αυτήν την ταινία, το σκέφτομαι σοβαρά να την επισκεφτώ. Όσο για την ταινία την ίδια, πολλά κοινά σημεία με το “Annie Hall” αλλά εδώ ο Allen παίζει έναν πιο “Δον Ζουάν” ρόλο, που τον παρουσιάζει να έχει σχέση με μία 17 χρονη μαθήτρια, και κατόπιν να ερωτεύεται και να κάνει δεσμό με την ερωμένη του καλύτερού του φίλου. Κι όλα αυτά φαίνονται φυσικά, μ’έναν τρόπο που μόνο ο Allen ξέρει.
Είναι δύσκολο να βγάλω ΕΝΑ συμπέρασμα απ το πως νιώθω μετά το τέλος της ταινίας, αλλά είναι μάλλον όπως σε όλες του W.A., τα συναισθήματα που σου μένουν έχουν να κάνουν περισσότερο με την ατμόσφαιρα της ταινίας, παρά με την πλοκή την ίδια. Σίγουρα οι εκπληκτικά γρήγοροι διάλογοι του W.A. σε κρατάνε, και ακόμη πιο σίγουρα θα σου δώσουν άλλα 2-3 πράγματα να σκεφτείς για τις σχέσεις (και τις γυναίκες) πριν σε πάρει ο ύπνος.
