Πριν λίγο το είδα και για ακόμα μία φορά είμαι τουλάχιστον γοητευμένος από το πως ο Woody Allen μπορούσε από τότε – και μπορεί μέχρι σήμερα, να παίρνει απλές καθημερινές ιστορίες και να τις γεμίζει με σοφία και αποφθεύγματα.
Η χημεία του με την Keaton είναι εξαιρετική και όποιος έχει ζήσει μία έντονη σχέση σίγουρα θα ταυτιστεί με τους χαρακτήρες έστω και σε κάποιες στιγμές. Προσωπικά πάντα ταυτίζομαι με την.. υπεραναλυτική ψυχωτική άποψη του Allen για τις σχέσεις.
Η ταινία είναι ΑΠΛΑ μία περιγραφή/διήγηση μιάς σχέσης. Τόσο απλά. Κι όμως. Η απλότητα αυτή είναι που έκανε πάντα τη διαφορά στις ταινίες του W.A.
Η ταινία είναι λίγο παλιά,(1977), και δεν ξέρω αν θα τη βρείτε στα video clubs, αλλά αξίζει τον κόπο να ψάξετε. Πήρε και 4 Oscars. Αγαπημένο σημείο της ταινίας, ο μονόλογος του Allen στο τέλος:
I thought of that old joke, y’know, the, this… this guy goes to a psychiatrist and says, “Doc, uh, my brother’s crazy; he thinks he’s a chicken.” And, uh, the doctor says, “Well, why don’t you turn him in?” The guy says, “I would, but I need the eggs.” Well, I guess that’s pretty much now how I feel about relationships; y’know, they’re totally irrational, and crazy, and absurd, and… but, uh, I guess we keep goin’ through it because, uh, most of us… need the eggs.
