Ένα από τα κλισέ που ακούμε μετά από χωρισμούς ή περιπέτειες, είναι το “όλα γίνονται για κάποιο λόγο”. Ένα άλλο έχει να κάνει με το τι μάθαμε από μια σχέση, πως θα μας βοηθήσει στην επόμενη κλπ.
Αν και κλισέ, έχουν αρκετή δόση αλήθειας μέσα τους. Όλοι μας μετά από το τέλος μίας δυνατής εμπειρίας νιώθουμε αρχικά αδύναμοι και πληγωμένοι, όμως στο αμέσως επόμενο στάδιο δυνατότεροι, σοφότεροι, και πιο συνειδητοποιημένοι. Αυτό για να γίνει πρέπει, με κρύο αίμα, να δούμε εκτός από τα λάθη της άλλης πλευράς και τα δικά μας. Τι θα κάναμε διαφορετικά, τι δεν θα κάναμε καθόλου, τι θα κάναμε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο γιατί πολύ απλά αυτοί είμαστε.
Όλα συνωμοτούν ώστε να μάθουμε πράγματα για τον εαυτό μας, να κάνουμε σωστότερες επιλογές στο μέλλον, να οδηγηθούμε σ’ένα νέο περιπετειώδες σενάριο, το οποίο δεν έχει αναγκαία καλό ή κακό φινάλε, αλλά σίγουρα μας δίνει μία δυνατή γεύση από ΖΩΗ. Κι αυτό είναι το σημαντικότερο.
Αυτή είναι μια διαδικασία που παίρνει ΧΡΟΝΟ. Και που θα πρεπε όλοι να κάνουμε προκειμένου να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη και στο μέλλον. Αυτή είναι και η διαδικασία στην οποία βρίσκομαι αυτόν τον καιρό.
