Νιώθω τυχερός που σκαλίζοντας μία playlist 80′s έπεσα πάνω στην SADE κι αποφάσισα να την ψάξω λίγο παραπάνω.
Γεννήθηκε στην Νιγηρία, αλλά μεγάλωσε στο βόρειο Λονδίνο, μιάς και η μητέρα της ήταν Αγγλίδα. Ξεκίνησε συμμετέχοντας σε διάφορα groups, και εν τέλει υπέγραψε συμφωνία με την EPIC.
Το πρώτο της album, Diamond Life, συμπεριλάμβανε και το πλέον διάσημο single της “Smooth Operator“, που φυσικά την έκανε ευρέως γνωστή. Read Full Story » »
Τον τελευταίο καιρό έκατσε να κάνω στέκι το Γκάζι. Hoxton, 45 μοίρες, Dirty Ginger, χύμα στο πεζοδρόμιο, στα παράθυρα, στο πεζούλι κλπ. Ομολογώ πως άργησα λίγο να πάρω χαμπάρι τι παίζει εκεί. Είχα κολήσει στου Ψυρρή παρόλο που η φάση έχει “κάτσει” τουλάχιστον δύο χρόνια τώρα. Γιατί πολύ απλά όλοι πήγαιναν Γκάζι μάλλον.
Και μόλις το ξεροκέφαλο μυαλό μου αποφάσισε να δει τί γίνεται επιτέλους σ αυτό το Γκάζι, ανάσταση. Έλεγα κι εγώ που σκατά πήγε όοοολος αυτός ο ήρεμος, χύμα, ο,τι να ναι κόσμος που άραζε απέξω απ’το ΑΣΤΡΟΝ, στην πλατεία, στο SOUL ή σε κάποιο απ τα μαγαζάκια που τώρα φαντάζουν έρημα τοπία…
Τι θα δείτε; Τα πάντα. Rockers,ravers,guys,gays,τουρίστες,τουρίστριες,κυριλέ,χύμα,τυπάκια,μ*****ς, you name it, they got it. Αυτή είναι και η ομορφιά του και μάλλον εκεί θα βγάλω όλο μου το καλοκαίρι μιάς και δε προβλέπεται να πάω κάπου αλλού (τουλάχιστον μέχρι αρχές Σεπτέμβρη, γιατί μετά μάλλον αλλάζουν τα πράγματα) (θα τα πούμε κι αυτά).
Μόνο αρνητικό.. Τα ποτά. Ξεχάστε τα καλοφτιαγμένα coctails. Προτιμήστε τις μπύρες, τα Gordon’s Space, Smirnoff Ice, Breezer shit. Η απλά φέρτε μπουκαλάκι απ το σπίτι σας. Ειδικά τις ημέρες με πολύ κόσμο (Παρασκευές/Σάββατα) οι barmen δεν προσέχουν τόσο τα drinks. Εκτός απ το Socialista και το Code που εκεί είναι λίγο καλύτερα τα πράγματα… Γενικότερα το στενάκι της Τριπτολέμου είναι ό,τι καλύτερο, και προσφέρεται για ΠΟΛΛΑ..
Μόλις πήρα και ακούω ένα απ τα καλύτερα jazz albums που έχω ακούσει ποτέ. Ποτέ δεν μου άρεσε ο Miles Davis τόσο πολύ, δεν ξέρω γιατί. Μπορεί γιατί ο ήχος του χρειάζεται μία ωριμότητα στο αυτί που δεν έχω, ή μπορεί απλά να μην είχα την υπομονή ν’ακούσω.
Το Round Bout Midnight παίζει ξανά και ξανά στο player μου, στο σημείο που μπορώ να τραγουδήσω τα trumpet solo στο κεφάλι μου. Θα μπορούσα να σας διηγηθώ διάφορες λεπτομέρεις για τον δίσκο, αλλά μάλλον δεν σας ενδιάφερουν τόσο πολύ. Τα μέλη της μπαντας είναι: Philly Joe Jones, Paul Chambers, Red Garland, John Coltrane
Αγαπημένες στιγμές / κομμάτια; Το ομώνυμο “Round Midnight” , “All of you” , και το καλύτερο jazz κομμάτι που έχω ακούσει ποτέ, 8 λεπτά “Dear Old Stockholm” . Οι νότες του trumpet πειράζουν απαλά τ αυτιά σου ξανά κα ξανά μέχρι όλο το νευρικό σου σύστημα να μουδιάσει. Μ αυτό το δίσκο το μυαλό σου θα καθαρίσει και θα εξαγνιστεί για καλά.
Ακούστε το ΑΜΕΣΩΣ!
Η διαδρομή μου στις επιτυχίες του Woody Allen συνεχίζεται! Το Manhattan το είχα δει πριν μήνες, όμως πρόσφατα το ξαναείδα με την άνεσή μου και αποφάσισα να σας γράψω δυό λόγια.
Καταρχάς, απίστευτη φωτογραφία, απίστευτες εικόνες. Η Νέα Υόρκη περιέργως ποτέ δεν με συνάρπαζε, αλλά μετά απ αυτήν την ταινία, το σκέφτομαι σοβαρά να την επισκεφτώ. Όσο για την ταινία την ίδια, πολλά κοινά σημεία με το “Annie Hall” αλλά εδώ ο Allen παίζει έναν πιο “Δον Ζουάν” ρόλο, που τον παρουσιάζει να έχει σχέση με μία 17 χρονη μαθήτρια, και κατόπιν να ερωτεύεται και να κάνει δεσμό με την ερωμένη του καλύτερού του φίλου. Κι όλα αυτά φαίνονται φυσικά, μ’έναν τρόπο που μόνο ο Allen ξέρει.
Είναι δύσκολο να βγάλω ΕΝΑ συμπέρασμα απ το πως νιώθω μετά το τέλος της ταινίας, αλλά είναι μάλλον όπως σε όλες του W.A., τα συναισθήματα που σου μένουν έχουν να κάνουν περισσότερο με την ατμόσφαιρα της ταινίας, παρά με την πλοκή την ίδια. Σίγουρα οι εκπληκτικά γρήγοροι διάλογοι του W.A. σε κρατάνε, και ακόμη πιο σίγουρα θα σου δώσουν άλλα 2-3 πράγματα να σκεφτείς για τις σχέσεις (και τις γυναίκες) πριν σε πάρει ο ύπνος.
Όσοι συχνάζετε στο blog, θα παρατηρήσατε την ξαφνική διαγραφή μιάς σειράς post που δημοσιεύθηκαν μέσα στον Ιούνιο, και αφορούσαν προσωπικά θέματα. Προσωπικά μου θέματα ανέφερα και σε ακόμη παλαιότερα post, παρόλα αυτά, τελευταία παρασύρθηκα και έγραψα με περισσότερες λεπτομέρεις για καταστάσεις ή πρόσωπα. Το blog από δω και πέρα θα παραμείνει “προσωπικό”, όμως θα φροντίζω να μην εκθέτω τρίτα πρόσωπα με τις δημοσιεύσεις μου.
Πριν λίγο το είδα και για ακόμα μία φορά είμαι τουλάχιστον γοητευμένος από το πως ο Woody Allen μπορούσε από τότε – και μπορεί μέχρι σήμερα, να παίρνει απλές καθημερινές ιστορίες και να τις γεμίζει με σοφία και αποφθεύγματα.
Η χημεία του με την Keaton είναι εξαιρετική και όποιος έχει ζήσει μία έντονη σχέση σίγουρα θα ταυτιστεί με τους χαρακτήρες έστω και σε κάποιες στιγμές. Προσωπικά πάντα ταυτίζομαι με την.. υπεραναλυτική ψυχωτική άποψη του Allen για τις σχέσεις.
Η ταινία είναι ΑΠΛΑ μία περιγραφή/διήγηση μιάς σχέσης. Τόσο απλά. Κι όμως. Η απλότητα αυτή είναι που έκανε πάντα τη διαφορά στις ταινίες του W.A.
Η ταινία είναι λίγο παλιά,(1977), και δεν ξέρω αν θα τη βρείτε στα video clubs, αλλά αξίζει τον κόπο να ψάξετε. Πήρε και 4 Oscars. Αγαπημένο σημείο της ταινίας, ο μονόλογος του Allen στο τέλος:
I thought of that old joke, y’know, the, this… this guy goes to a psychiatrist and says, “Doc, uh, my brother’s crazy; he thinks he’s a chicken.” And, uh, the doctor says, “Well, why don’t you turn him in?” The guy says, “I would, but I need the eggs.” Well, I guess that’s pretty much now how I feel about relationships; y’know, they’re totally irrational, and crazy, and absurd, and… but, uh, I guess we keep goin’ through it because, uh, most of us… need the eggs.
Ένα από τα κλισέ που ακούμε μετά από χωρισμούς ή περιπέτειες, είναι το “όλα γίνονται για κάποιο λόγο”. Ένα άλλο έχει να κάνει με το τι μάθαμε από μια σχέση, πως θα μας βοηθήσει στην επόμενη κλπ.
Αν και κλισέ, έχουν αρκετή δόση αλήθειας μέσα τους. Όλοι μας μετά από το τέλος μίας δυνατής εμπειρίας νιώθουμε αρχικά αδύναμοι και πληγωμένοι, όμως στο αμέσως επόμενο στάδιο δυνατότεροι, σοφότεροι, και πιο συνειδητοποιημένοι. Αυτό για να γίνει πρέπει, με κρύο αίμα, να δούμε εκτός από τα λάθη της άλλης πλευράς και τα δικά μας. Τι θα κάναμε διαφορετικά, τι δεν θα κάναμε καθόλου, τι θα κάναμε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο γιατί πολύ απλά αυτοί είμαστε.
Όλα συνωμοτούν ώστε να μάθουμε πράγματα για τον εαυτό μας, να κάνουμε σωστότερες επιλογές στο μέλλον, να οδηγηθούμε σ’ένα νέο περιπετειώδες σενάριο, το οποίο δεν έχει αναγκαία καλό ή κακό φινάλε, αλλά σίγουρα μας δίνει μία δυνατή γεύση από ΖΩΗ. Κι αυτό είναι το σημαντικότερο.
Αυτή είναι μια διαδικασία που παίρνει ΧΡΟΝΟ. Και που θα πρεπε όλοι να κάνουμε προκειμένου να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη και στο μέλλον. Αυτή είναι και η διαδικασία στην οποία βρίσκομαι αυτόν τον καιρό.
