Ξέρω,με χάσατε. Και δεν είστε οι μόνοι. Πάλι καλά που το Σε Είδα τρέχει με αυτόματο πιλότο τελευταία κι όλα κυλούν ήρεμα. Παρόλο που πάντα έβρισκα τον τρόπο και τις λέξεις να πω αυτό που θέλω/σκέφτομαι/νιώθω, αυτή τη φορά μου φαίνεται αδιανόητο. Δεν ξέρω αν είναι γιατί φοβάμαι πως θα “χάσω” κάτι απ όλα αυτά εάν τα μοιραστώ, ή γιατί εξαρχής δεν ήθελα το blog να έχει προσωπικό χαρακτήρα.. (ποιος σκοτίστηκε τώρα για τα δικά μου)

Δεν το καταλαβαίνω. Θυμάμαι παλαιότερα, η πρώτη μου ανάγκη ήταν να μοιραστώ αυτό που συνέβαινε. Τώρα, ούτε καν.. Μεγαλώνω μάλλον. Ή απλά κατάλαβα επιτέλους ότι κάποια πράγματα, πρέπει να τα κρατάμε αποκλειστικά για τον εαυτό μας.

Οι ημέρες που πέρασαν, ξεκινώντας από τότε μέχρι και σήμερα που σας γράφω, ήταν γεμάτες.. εκπλήξεις.. ΤΟΣΟ ΜΕΓΑΛΕΣ και ΤΟΣΟ ΕΝΤΟΝΕΣ, που ώρες ώρες νομίζεις ότι κοιμάσαι, κι αναρωτιέσαι αν θα χτυπήσει το alarm για να πας δουλειά και να τελειώσει το όνειρο. Ένα άλλο συναίσθημα, που προκύπτει έμμεσα, είναι αυτό της δικαίωσης. Συμβουλή: Είναι καλό να έχετε το θάρρος της γνώμης σας, και να κάνετε αυτό που πιστεύετε ΕΣΕΙΣ ότι είναι σωστό, όσο κι αν πηγαίνετε κόντρα σε πολλούς/πολλές/πολλά ανθρώπους/πράγματα/καταστάσεις. It pays back.

Τα τελευταία 2-3 χρόνια, αυτόν τον καιρό, πριν και μετά τα γενέθλια, ξόδευα αρκετές ώρες με το να σκέφτομαι διάφορα υπαρξιακά τύπου “τι κάνουμε εδώ” , “πως περνάνε τα χρόνια” , “ποιό είναι το νόημα” (γενικά) , και άλλα. ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΘΗΚΑΝ.

Καλή συνέχεια

ΥΓ: hint : θ’ αντέξω το κρύο;…

Bookmark It

Hide Sites