Χθες το βράδυ, γύρω στις 19:00, κόπηκε (για τελευταία φορά όπως φαίνεται) το ρεύμα στην περιοχή μας. Βγήκα μία βόλτα με τα πόδια στις γύρω γειτονιές, και πέτυχα ένα απορριματοφόρο να μαζεύει σκουπίδια λίγους δρόμους πιο κάτω. Οι κάτοικοι στα μπαλκόνια τους να παρατηρούν την διαδικασία, ανυπομονώντας για το πότε θα φτάσει το όχημα στον κάδο τους. Η κατάσταση θύμιζε επιστροφή ηρώων πολέμου. Μόνο λουλούδια δεν πέταγαν στους υπαλλήλους του δήμου. Καθίσαμε κι εμείς και κοιτούσαμε αλλά λίγα λεπτά μετά αποχωρήσαμε μιάς και οι υπάλληλοι δεν είχαν κέφι για μπιριμπιρι και εξέδρα.

Τρεις τέσσερεις μέρες πριν, σε μία συνάντηση με τα παιδιά από Erasmus, η Marta μου λέει: “Κάθε μέρα απεργίες έχετε εδώ; Στην Τσεχία οι απεργίες ανακοινώνονται βδομάδες πριν γίνουν ώστε να πάρουν όλοι τα μέτρα τους.” Η Ζανέτα δεν θυμάται καν να έχουν γίνει απεργίες στην χώρα της (Πολωνία). Καθώς κάνουμε slalom ανάμεσα από βουνά σκουπιδιών, συνειδητοποιώ ότι μου χουν ξεμείνει οι απαντήσεις. Κι αρχίζω να ντρέπομαι. Αφού φτάσουμε, σώοι και αβλαβείς σπίτι, τα παιδιά συνεχίζουν και μου εξηγούν:”Φαίνεται πως υπάρχουν πολλά όμορφα μέρη να μείνεις στην Ελλάδα. Αλλά η Αθήνα, είναι χάλια.” Μου αναφέρουν διάφορα, για την κίνηση, τις τιμές, το περιβάλλον. “Αν θες να καπνίσεις στην Αθήνα, δε χρειάζεται ν αγοράσεις τσιγάρα. Απλά βγες μία βόλτα στο κέντρο.” (γέλια).

Από τότε που με θυμάμαι παρακολουθώ αυτά που γίνονται γύρω μου. Δημοτικές αρχές, κουνοβουλευτικές διαδικασίες, νομοσχέδια, διατάξεις, κουβέντες, αναλύσεις. Λιγότερο, αλλά αρκετά, κοιτάζω και τα όσα κάνουν “οι άλλοι”. Ο υπόλοιπος “ανεπτυγμένος” κόσμος. Και αναρωτιέμαι. Τι φταίει κι είμαστε έτσι. Στα πάντα. Η εύκολη απάντηση είναι “το κράτος”, “οι άλλοι”, “ο γείτονας”. Φυσικά η απάντηση ποτέ δεν περιλαμβάνει και τον εαυτό μας.

Προσπαθώ να βρω την άκρη στο νήμα και να εντοπίσω την ρίζα του κακού. ΠΑΙΔΕΙΑ; Ο μόνος τρόπος να αλλάξει μαζικά μία εμπεδωμένη συμπεριφορά/νοοτροπία μίας μεγάλης πληθυσμιακής ομάδας. Είμαστε ακόμη και σήμερα αγράμματοι. Ξεροκέφαλοι. Ελληνάρες. Θεωρούμε ότι είμαστε οι καλύτεροι. Ότι επειδή κάποιες χιλιάδες χρόνια πριν κάποιοι μακρινοί πρόγονοί μας έκαναν σπουδαία πράγματα αυτό μας δίνει αμέσως αμέσως αυτό το “κάτι”. Είμαστε ξεχωριστοί.

Η πραγματικότητα;

• Μιλάω με φίλους και γνωστούς και είναι ΖΗΤΗΜΑ να βρω έναν στους πενήντα που να μαζεύει χωριστά το χαρτί που πετάει, κάνοντας χρήση των μπλε κάδων ανακύκλωσης.
• Κοιτάζω τους πολιτικούς και βρίσκω πολύ λίγους που να προσπαθούν να δώσουν λύσεις βάζοντας την άκρη τις πολιτικές σκοπιμότητες. Κρύβοντας τα κομματικά λάβαρα και τα λοιπά διακριτικά τους. Το 2008 βλέπω/ακούω πολιτικούς που ζουν ακόμα στο 1981.
• Βλέπω πως οι πρόεδροι των συνδικαλιστικών φορέων ακόμα γίνονται βουλευτές.
• Βλέπω παιδιά που το όνειρό τους είναι να μπουν στο δημόσιο.

Αλλάζουμε όμως. Απλά αλλάζουμε πολύ αργά. Καθυστερούμε. Είμαστε πίσω από χώρες που μέχρι 10 χρόνια πριν ήταν κομμουνιστικά καθεστώτα.

Αποφεύγω συνειδητά να μιλάω για πολιτικά. Προτιμώ να ακούω, παρά να μιλάω. Δεν μου αρέσουν οι φωνές. Αλλά ώρες ώρες απλά ξεχειλίζω. Λίγες ώρες πριν, στην εκπομπή ΕΛΛΗΝΟΦΡΕΝΕΙΑ, είδα να περνάει η εξής ατάκα : “ΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΨΗΦΙΣΕ ΤΟ 60% ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΓΙΑ ΤΟ 100%” . Τι μπούρδες. Φυσικά, δεν έχουμε εκλογικό σύστημα που να βασίζεται στην ΑΠΟΛΥΤΗ πλειοψηφία, ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ. Και ναι, αυτή η κυβέρνηση – καλώς η κακώς – μας αρέσει ή όχι – είναι δημοκρατικά εκλεγμένη. Και πρέπει να το σεβόμαστε αυτό. Και το σημαντικότερο: παρόλο που κάνει πράγματα με πολύ “πολιτικό κόστος” – θεωρητικά – , πρακτικά φαίνεται πως απολαμβάνει (και θα απολαμβάνει για καιρό ακόμη) την εμπιστοσύνη του κόσμου. Μήπως αυτή η κυβέρνηση προσεγγίζει ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ τα θέλω μας παρά όλη η (υποτιθέμενη και προοδευτική) αντιπολίτευση;

Έχω βαρεθεί τις ΡΗΞΕΙΣ και τις ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ. Διψάω για σύνθεση. Θέλω να δω όσα μυαλά πιστεύω ότι αξίζουν, από όποιο κόμμα κι αν προέρχονται, να κάθονται, να συζητούν, και να συμφωνούν σε πράγματα που αφορούν το ΚΟΙΝΟ ΚΑΛΟ.

Ξέρω ότι οι σκέψεις μου ακούγονται παιδικές. Ουτοπικές. Κι όμως. Σήμερα ο κος Κακλαμάνης παρουσίασε την Γιορτή της Ανακύκλωσης που θα γίνει την Κυριακή 23 Μαρτίου (άυριο) στο Σύνταγμα. Υπάρχει ελπίδα. Ξυπνάμε σιγά σιγά. Ο κος Κακλαμάνης είναι επίσης ο μόνος δήμαρχος που κατάφερε να κρατήσει την Αθήνα καθαρή κατά τη διάρκεια του κλεισίματος της χωματερής.

Bookmark It

Hide Sites